Dag 58: van Bazas naar Captieux (17,9 km)

• https://www.relive.cc/view/1667263533

Licht bewolkt, max. temp 32º

Vandaag 17,9/ Totaal 1446,2 kilometer

Met alle ramen open werd ik vanochtend om zes uur wakker, met een lekker fris briesje wat door mijn slaapkamer woei. De heerlijke droom van “Mon Reine” spatte uiteen en het was weer tijd voor een wandeling. Vandaag zou het een erg korte worden, maar 18 kilometer. Een acceptabele eerstvolgende slaapmogelijkheid lag 24 kilometer verderop, maar 42 kilometer wandelen met dit warme weer gaat het voor mij niet meer worden. Dan maar een dagje langer onderweg. 

Nadat ik opstond keek ik als een echte kasteelheer de grote tuin in en voelde me nog even als God in Frankrijk (zoals Toos het al aangaf gisteren). Ik dacht even aan mijn jongste broer Ruud, die vandaag jarig is en waarvan ik niet op zijn feestje kan zijn, maar dat houden we nog wel tegoed. Meteen dacht ik ook aan mijn andere broer Wil, die mij gedurende deze hele reis al vergezeld. In Finistère, na mijn allerlaatste kilometer, zal een deel van zijn as er een laatste rustplaats krijgen. 

Buiten was het overwegend bewolkt, dat was een goed teken, hopelijk houdt dat nog even aan. Nadat ik mijn ontbijt had genoten, stond ik om kwart voor acht met de rugzak om, buiten de deur van dit negentiende eeuwse in renaissancestijl gebouwde kasteel. Ik nam afscheid van het echtpaar George en Sabine, die hun mooie “Chambres d’Hôtes” ook openstellen voor pelgrims, bedankte hen voor de gastvrijheid en ging weer op pad, nog steeds verder naar het zuiden.

Al lopende over een vrijliggend fietspad door de binnenstad van Bazas, kwam ik weer op de route en na anderhalve kilometer liep ik weer door de bossen. Vrijwel mijn hele tocht verliep over een kaarsrecht bospad, een voormalige spoorlijn, dwars door de naaldbossen. Een enkele keer werd er even van afgeweken omdat er wegen moesten worden overgestoken, maar direct daarna werd het traject, wat hier synchroon loopt met de GR654, weer voortgezet. De route liep een beetje parallel met een provinciale weg, waardoor het verkeersgeluid op de achtergrond steeds te horen was. Vandaag was het weer een tocht met hindernissen, lagen er geen bomen op de weg, dan was er wel een deel van de route afgesloten. Meerdere keren werd, in verband met instortingsgevaar, een bruggetje omzeild en aan de brug over de rivier “Le-Ciron” waren werkzaamheden gaande, maar ik kon er wel overheen. Met het verkeersgeluid op de achtergrond waren de vogels toch goed te horen en ik zag net voorbij het plaatsje Cudos, een ouderdier met twee jonge marters over het bospad weg huppelen.  Bij Pitecq stak ik de A-65 “Autoroute de Gascogne” de autosnelweg van de A-62 naar Pau, over en hoorde in de verte het geluid van kettingzagen. De frisse boslucht van pas gezaagd hout kwam me weer tegemoet en ik voelde me weer even thuis in de bossen rondom Reusel. 

Onderweg heb ik geen enkele behoefte gehad om een pauze te nemen. Hoe graag ik dat ook gedaan had, geen haar op mijn hoofd die daar aan dacht. Zelfs een plaspauze was een uitdaging, want telkens als ik me ook maar even stil hield zat ik direct onder de muggen. De hele route door de bossen had ik er last van, ze bleven maar om me heen zwermen. Vele malen ben ik door hen gestoken, temeer omdat ik net als de laatste paar weken alleen maar gekleed was in T-shirt met korte broek. Al mijn kleding zat goed opgeborgen in de rugzak en ook de DEET was dusdanig goed opgeborgen dat het verstandiger was om gewoon maar door te lopen. Waarschijnlijk is de muggenplaag het gevolg van de vele regen die in deze regio de afgelopen tijd is gevallen. De wandelpaden waren overigens wel erg goed begaanbaar.

Het was nog maar kwart over elf toen ik al in Captieux bij de Mairie aanklopte. Het toeval wilde dat de Franse Michel er ook al was en nog aan de balie stond. Nadat we ons hadden ingeschreven werden we samen naar de refuge gebracht, een klein net verblijf met 3 stapelbedden en verder alles wat je nodig kunt hebben. alleen het eten en drinken moeten we zelf in voorzien, de rest is er allemaal.

Nadat ik me had geïnstalleerd ben ik direct boodschappen gaan doen voor de lunch van vandaag. Terwijl ik die even later lekker zat op te eten hoorde ik een vrouwenstem “Konnitiwa” (Japans voor bonjour) zeggen en toen ik op keek zag ik de Japanse Kimiko in de deuropening staan. Ook zij zou vandaag in de refuge blijven, dus met drieën proberen we er vandaag maar een mooie dag van te maken. Inmiddels was de zon ook flink aan het schijnen en was het weer boven de dertig graden. 

Kimiko stelde voor om voor ons drieën te koken, dat vonden Michel en ik natuurlijk meteen goed. De boodschappen werden samen betaald en terwijl Kimiko aan het koken was kwam er nog een andere pelgrim binnen. Het bleek de Nederlander Robbert te zijn uit Noordwijkerhout, die al de hele route vanaf Nederland mij achterna aan het lopen is. “Aha, jij bent Orné !!”, was zijn reactie.  Op veel plaatsen waar hij verbleef, las hij in het “Livre d’Or” steeds mijn reacties en aan de data zag hij dat hij mij langzaam aan het inhalen was. Vandaag was het dan zover, nadat hij er zo’n veertig kilometer op had zitten. We hebben veel gepraat, vooral ook over de leuke verblijfplaatsen die we onderweg hebben gehad. De komende dagen is ons wandelprogramma nagenoeg gelijk, dus wie weet komen we elkaar dan nog wel vaker tegen.   

Met de lekkere maaltijd van Kimiko en een leuk gesprek ging ik rond negenen weer naar mijn bedje. Voor morgen is er onderweg nergens een mogelijkheid om inkopen te doen of een terrasje te nemen, dus vandaag had ik nog maar even het nodige aangeschaft, zodat ik morgen niet zonder kom te zitten. De komende zes dagen zullen het allemaal dertigplussers gaan worden, extra vroeg op pad dan maar, want met de weersvoorspellingen (zaterdag 35-37 graden) wordt het afzien. Met de andere pelgrims heb ik afgesproken om rond zes uur te vertrekken, dus ontbijt vanaf kwart over vijf. Dit allemaal om de warmte een beetje te ontlopen en al vast in het Spaanse loopschema te komen, want als alles mee zit zal ik daar ergens medio volgende week arriveren. Santiago ........... here I come.